Málið er, at børn, sum byrja í HB, skulu kunna síggja eina realistiska leið frá barnadeildini, gjøgnum ungdómsdeildina og heilt upp á okkara bestu lið. Vit fara sjálvandi helst altíð eisini at fáa og keypa spælarar aðrastaðni frá. Men framtíðin hjá HB eigur ikki byggjast á, at vit bara fara út og keypa okkum til úrslit. Vit vilja arbeiða okkum til tey. M.a. soleiðis segði nýggja forkvinnan í HB á tiltaki fyri venjarar í HB. HB hevur lagt røðuna út alment og hon kann lesast niðanfyri.

HB skrivar:

- Vit eru Havnar Bóltfelag við denti á »felag«

Millum annað hetta segði nýggja forkvinnan, Helga Ellingsgaard, í røðu síni til venjararnar í HB, tá ið ungdómsnevndin fríggjakvøldið skipaði fyri einum frálíkum tiltaki fyri okkara venjarar.

***

Øll røðan kann lesast her:

Gott kvøld øll somul.

Fyrst vil eg siga túsund takk til tykkum í ungdómsnevndini fyri at skipa fyri hesum kvøldinum - og takk fyri, at vit í starvsnevndini eisini eru boðin við.

Eg eri glað fyri, at tit eru so nógv - og at eg kann tosa við tykkum øll samlað, tí eg havi nógv vigtigt at siga um kósina og virðini í HB.

Eg eiti Helga og eri forfólk í starvsnevndini. Liljan og Elin eru eisini her í kvøld. Tær kenna tit helst øll - meðan tað hest eru fleiri tykkara, sum ikki ordiliga vita, hvør eg eri.

So eg skal byrja við einari heilt stuttari HB-søgu.

Síðst í 80’unum var eg ein ung genta, sum ikki hugsaði um so øgiliga nógv annað enn fótbólt. Gentufótbólturin var tá heilt nýggjur, og eg meldaði meg inn í HB.

Vit vandu í einum sandkassa, har Fimi og Tórsvøllur eru í dag, og á grúsinum á Niðara vølli, sum tá vendi hin veg. Og tá graslíkið kom á Ovara vøll, var tað luksus.

Men tað, sum eg minnist best, er í veruleikanum ikki vøllurin. Ella fótbólturin.

Tað er felagsskapurin.

Vit búðu í gamla HB-húsinum. Vit spældu fótbólt, hjálptu til, ruddaðu, gjørdu reint, stóðu í kioskini og vóru saman tvørtur um aldur og kyn.

HB var eitt stað, har mann hoyrdi til.

Síðani er nógv vatn runnið í ánna. Eg havi búð uttanlands, men eri nú flutt heimaftur. Og nú eri eg so aftur her.

Í HB.

Og nógv er broytt. HB er nógv størri, nógv meira professionelt og nógv betur skipað.

Men tað, sum felagið framvegis livir av, er fólk. Tað er felagsskapur.

Og tað eru millum annað tit.

Tit, sum standa á vøllinum fleiri ferðir um vikuna. Tit, sum koma beinleiðis frá arbeiði til venjing. Tit, sum seta keylur út, flyta mál, skriva til foreldur, taka tykkum av einum barni, sum hevur ein ringan dag, og royna at fáa eina rúgvu av sera ymsum børnum at fungera saman.

Sum venjari kann mann onkuntíð freistast at hugsa, at eingin sær tað arbeiðið, mann leggur í. Men tit skulu vita, at vit síggja tað. Og vit seta ómetaliga stóran prís upp á tað.

So fyrst og fremst vil eg vegna starvsnevndina siga tykkum øllum eitt stórt og hjartaligt takk.

Skal eg heilt stutt presentera nýggju nevndina, so kann eg siga, at vit eru øll góð við HB. Vit hava øll eina langa søgu í felagnum, bæði sum leikarar, venjarar og foreldur. Og nú vilja vit geva nakað aftur.

Vit hava nógvar og stórar ambitiónir. Vit fara eisini at broyta ymiskt. Men tað, vit ætla okkum, kann í grundini samanfatast í trimum orðum – ella virðum:

»Felagsskapur«. »Trivnaður«. »Menning«.

Og raðfylgjan er ikki heilt tilvildarlig.

Ein sterkur og góður felagsskapur dregur fleiri at sær – bæði vaksin og børn.

Eitt barn, sum er partur av einum góðum felagsskapi og trívist, hevur hug at koma aftur til venjing.

Eitt barn, sum kennir seg trygt og venur regluliga, torir betur at royna seg - og mennist.

Og børn, sum trívast, mennast og halda fram við at spæla fótbólt, gerast við tíðini góðir leikarar.

Hartil gerast tey so aftur ein partur av felagsskapinum, sum kann draga fleiri til.

Tí skulu øll børn í HB síggjast. Kenna seg vælkomin. Og verða ein partur av felagsskapinum.

Eisini barnið, sum ikki er millum tey bestu. Sum ikki verður úttikið hvørja ferð. Sum kanska hevur brúk fyri eitt sindur meira hjálp – og toli - enn hini.

Samstundis skulu vit menna okkara talent og bestu leikarar - og geva teimum hóskandi avbjóðingar. Vit hava stórar ítróttarligar ambitiónir. Men breidd og úrval eru ikki mótsetningar.

Ein hugsan, sum vit í starvsnevndini fara at arbeiða nógv við, er, at HB er Havnar Bóltfelag – við denti á »felag«. Einsamøll ella í smáum bólkum koma vit ongan veg. Í felag kunnu vit fara allan vegin.

Og tað skal merkja nakað at vera HB’ari. Tað skal ávirka, hvussu vit eru.

Vit skulu vísa virðing. Fyri hvørjum øðrum, mótstøðuliðum og dómarum. Vit skulu tosa ordiliga. Vit skulu hjálpa hvørjum øðrum, hava integritet og kempa fyri hvønn annan. Vit skulu arbeiða saman - og fara væl um HB-húsið og umstøðurnar. Øll somul.

Og so vilja vit arbeiða fyri einum HB, har gentur og dreingir hava sama virði og somu møguleikar.

Har tað er pláss fyri teimum bestu og fyri breiddini - bæði hjá børnum og vaksnum.

Har tað er pláss fyri tær, sama hvør tú ert og hvaðani tú kemur.

Øll skulu kenna, at tey kunnu gerast ein partur av okkara felagsskapi.

Og í forleingilsi av hesum, kann eg siga, at eitt annað virði, sum starvsnevndin fer at leggja stóran dent á, er »burðardygd«.

Fyri okkum merkir tað millum annað, at úrslit ikki eru tað vigtigasta í barna- og ungdómsdeildini.

Sjálvandi er tað gott og stuttligt at vinna.

Men tað er ikki tað vigtigasta hjá børnunum. Nógv vigtigari eru trivnaður og menning. Og onkuntíð er tað so, at tú mennist nógv meira av at tapa ein dyst – enn av at vinna fleiri.

Í HB halda vit, at menning og framgongd eru góð úrslit – sama hvat máltalvan annars vísir.

Burðardygd merkir eisini, at vit skulu duga nógv betur at gagnnýta okkara egna tilfeingi, varnast talent og menna okkara egnu spælarar. Tí tað eru vaksnu deildirnar, sum vit vilja vinna.

Málið er, at børn, sum byrja í HB, skulu kunna síggja eina realistiska leið frá barnadeildini, gjøgnum ungdómsdeildina og heilt upp á okkara bestu lið.

Vit fara sjálvandi helst altíð eisini at fáa og keypa spælarar aðrastaðni frá. Men framtíðin hjá HB eigur ikki byggjast á, at vit bara fara út og keypa okkum til úrslit. Vit vilja arbeiða okkum til tey.

Og har eru tit fullkomiliga avgerandi.

Tí tey, sum um fimm til tíggju ár verða okkara besta manslið og besta kvinnulið (og eisini okkara venjarar og sjálvboðin annars), ja tey verða í stóran mun skapt á vøllunum, har tit standa í dag. Millum keylur og mál, sum tit dragsa runt. Og í tí fótbóltsgleðini, sum tit leggja í børnini.

Tað er har, grundalagið undir gullinum í vaksnu deildinum, verður lagt.

Men tit eru ikki einsamøll við hesi uppgávuni. Nevndin vil stuðla tykkum og bakka tykkum upp. Bæði fakliga og við praktiskum viðurskiftum. Vit vilja, at tit skulu fáa karmar, har tit mennast sum venjarar.

Vit fara nú undir eina tilgongd at umskipa nøkur ting. Vit hava ikki øll svarini enn, og eg fari ikki at standa her í kvøld og lova tykkum, at tað verða stórar broytingar eftir einum vikuskifti.

Men eg kann lova tykkum eitt: Vit taka barna- og ungdómsarbeiðið í HB í størsta álvara.

Og vit taka tykkum í álvara.

Eg byrjaði við at siga, at tá eg var ung, var HB eitt stað, har eg kendi, at eg hoyrdi til.

Tað er júst tað, vit ynskja, at børnini í HB skulu kenna í dag.

Men tað kunnu vit í starvsnevndini ikki skapa.

Tað kunnu tit.

Tí eru tit nøkur av teimum allar týdningarmestu fólkunum í HB.

So enn eina ferð: Túsund, túsund takk fyri tíðina, orkuna og umsorganina, tit leggja í børnini, ungdómin og í okkara felagsskap.

Koyr á HB!